ALL YOU NEED IS LOVE… (The Beetles) Part II

Μετάβαση στα σχόλια

«Tί είν’ αυτό που το λένε αγάπη ;…»
τραγούδαγε στη δεκαετία του εξήντα
μ’ αργόσυρτη, κουρασμένη και κορεσμένη φωνή
μια μεγάλη ντίβα του ιταλικού κινηματογράφου.
Η πάπισσα εκείνη της έβδομης τέχνης,
το υπέρτατο σύμβολο της ρωμαϊκής θελκτικότητας
έβαζε στο θέμα του έρωτα ερωτηματικό…

Πώς αυτό ;…
Να ‘ταν η εθνική γόησσα της Ιταλίας τόσο άπειρη σε τούτο το μείζον εθνικό ζήτημα ;…
Να ‘ταν ανέραστη ;…

Αποκλείεται… Το κουβάλαγε στα χρωμοσώματα της φυλής…

Πώς, τότες, ατένιζε την αγάπη σαν ένα ανεξήγητο μυστήριο ;
Μυστήριο…

Ποια να είναι τα συμπτώματα ;…
Και ποια η διάγνωση ;…

Να περιορίζεται ο έρωτας σ’ αυτό τον εσωτερικό, αβάσταχτο
και συνάμα γλυκό πόνο της προσμονής
που σ’ αλέθει το στομάχι, σου φέρνει ζαλάδα και λιποθυμιά
προτού αξιωθείς να γευτείς
τη ζαλάδα και τη λυποθυμιά της ολοκλήρωσης ;

Ή να ‘ναι, άραγες, τούτη η τρέλα που σε τυφλώνει,
και σε κάνει να ξεστρατίζεις απ’ τα χνάρια της λογικής ;
Που σε μετατρέπει σ’ ειδεχθή σατράπη και τύραννο
και συνάμα σ’ εύπιστο κι’ εύπλαστο βρέφος ;

Και να ‘ναι ευγενής έρωτας
αυτή η απεχθής νόσος που σε κατατρώει, από μέσα, σα σαράκι
και σε κάνει ν’ απαιτείς απ’ τον άλλο
ν’ ακολουθεί πιστά και κατά γράμμα το «σενάριο»
που ‘χεις εγωιστικά κι’ αυταρχικά
επεξεργαστεί στο υποσυνείδητό σου ;

Ή μπας κι’ είν’ ο έρωτας
ένα εμπορικό αλισβερίσι, ένα συμβόλαιο,
κάτι σαν ασφάλεια ζωής, σαν κοινωνικό εφαλτήριο ;
Μια συμβατικότητα, δηλαδή, μια εγκεφαλική διεργασία
που βάζει το σκίρτημα της καρδιάς και της σάρκας
(ή καλύτερα πρώτα της σάρκας κι’ ύστερα της καρδιάς)
στις προσταγές της λογικής και του διάφορου ;
Να ‘χει, άραγες, προδιαγραφές και κώδικες συμπεριφοράς ;
Να υπακούει σε ποσοτικές και ποιοτικές κλίμακες μέτρησης ;
Να ‘χει πιο μεγάλη σημασία η διάρκεια απ’ την ένταση ;

Και να ‘ναι, τάχατες, μακάριοι
οι συνετοί κι’ οι φρόνιμοι,
οι θεματοφύλακες κι’ οι διερμηνείς
τ’ αρχαίου βιβλίου των αρχών ;
Οι βιρτουόζοι της νοικοκυροσύνης,
οι βετεράνοι της εγκράτειας,
οι καθωσπρέπει που θεοποίησαν το μετρημένο και το λιγοστό
απ’ τον τρόμο της εκτροπής ;
Να ‘ναι εκλεχτοί οι κιοτήδες
που μόχθησαν μη και καψαλιαστούν
στις αδηφάγες φλόγες του πάθους ;

Ή να ‘ναι ευλογημένοι
οι άφρονες κι’ οι άκρατοι ηδονιστές,
οι χούλιγκαν του οργασμού,
(οι ανθρώπινοι άνθρωποι μ’ άλλα λόγια)
που τόλμησαν να γευτούν με την κουτάλα
τους καταρράχτες του μελιού
που ρέουν στους Θείους μπαξέδες
του έβδομου ουρανού
προτού καταποντιστούν
χορτάτοι, έμπειροι κι’ αμετανόητοι
στα τάρταρα,
στους αιώνες των αιώνων ;…

Δε μπορώ να στριμώξω τη σκέψη μου μέσα σε λίγες αράδες.
Δε χωράει μέσα σε λίγες λέξεις.
Δοσ’ μου τη χιλιότομη εγκυκλοπαίδεια της ζωής
να στη γεμίσω με γλαφυρές φλυαρίες,
μπας και καταφέρω να σου δώσω την άκρη του νήματος.

Οικονο-Κλάστης

3 σχόλια

Filed under Λόγια στον άνεμο