Έχω χοντρό πρόβλημα…
Το πρόβλημά μου άρχισε όταν τις προάλλες πληροφορήθηκα ότι ομάδα αμερικανών ερευνητών πέτυχε να συνθέσει μουσική για σκύλους, σε συχνότητες που δεν μπορεί να συλλάβει το ανθρώπινο αυτί !!…
Η μουσική τους σύνθεση, που κυκλοφορεί ήδη σε CD, έχει την ιδιότητα να ηρεμεί τους τετράποδους φίλους μας. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να την απολαύσουμε καθώς το ακουστικό μας σύστημα είναι ατελούς τεχνολογίας…
Χάρηκα γι’ αυτό το νέο γιγάντιο βήμα της παγκόσμιας έρευνας που, αν και δεν καταλαβαίνω πολλά πράματα από επιστήμες, υποθέτω ότι θα επιτρέψει στην ανθρωπότητα να συνεχίσει, αδιατάρακτη, την ανοδική πορεία της προς τις ανώτερες σφαίρες του ευ ζην.
Και σαν άτομο που θέλει να συμβαδίζει με την εποχή του, αποφάσισα ν’ αγοράσω το εν λόγω CD και να το προσφέρω στο σκύλο μου ο οποίος συγκινήθηκε πολύ με τη χειρονομία μου.
Έβαλα, λοιπόν, το CD στο στερεοφωνικό μηχάνημα και καθίσαμε, ο σκύλος μου κι’ εγώ, στον καναπέ του σαλονιού ν’ απολαύσουμε τη μουσική δημιουργία.
Ο σκύλος έμεινε σιωπηλός, προσηλωμένος σ’ αυτό που άκουγε, χωρίς να κουνάει ούτε την ουρά του. Ήταν φανερό πως το CD επιδρούσε ηρεμιστικά πάνω του… Ο σκύλος είχε χαλαρώσει τελείως !!…
Εγώ, όμως, δεν άκουγα απολύτως τίποτε και μου ήταν αδύνατο να πω αν ο δίσκος άρχισε να παίζει ή αν είχε ήδη τελειώσει…
Από σεβασμό, όμως, στον τετράποδο φίλο μου δεν τόλμησα να βγάλω το CD απ’ το μηχάνημα, σκεφτόμενος ότι μπορεί να μη έχει ακόμη τελειώσει και κάθισα να κοιτώ το σκύλο μου.
Καθώς πέρναγε η ώρα άρχιζα να χάνω την υπομονή μου, ενώ ο σκύλος συνέχιζε να κάθεται δίπλα μου στον καναπέ απόλυτα ήρεμος.
Μέσα στην βαθειά ησυχία του σαλονιού άρχισα να σκέφτομαι ότι η επιστήμη μου είχε στερήσει μια θαυμάσια ευκαιρία να συμμεριστώ μια πρωτότυπη μουσική σύνθεση με τον σκύλο μου, να αναπτύξουμε τις μουσικολογικές απόψεις και προτιμήσεις μας και να συσφίξουμε ακόμη περισσότερο τους μεταξύ μας φιλικούς δεσμούς !!…
Αν και, όπως τόνισα παραπάνω, δεν καταλαβαίνω πολλά πράματα από επιστήμες κατέληξα στο απλοϊκό (και σίγουρα πρωτόγονο) συμπέρασμα ότι οι επιτεύξεις των τελευταίων χρόνων απομακρύνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και τους καθιστούν όλο και περισσότερο εσωστρεφείς κι’ ατομιστές.
Δεν πίστευα, όμως, ότι η επιστήμη θα έφτανε μέχρι του σημείου να θελήσει να με απομονώσει απ’ το σκύλο μου.
Αυτό όχι… Είναι κάτι που δεν θα της συγχωρήσω ποτέ !!
Οικονο-Κλάστης
