ALL YOU NEED IS LOVE… (The Beetles)

«Tί είν’ αυτό που το λένε αγάπη ;…»
τραγούδαγε στη δεκαετία του εξήντα
μ’ αργόσυρτη, κουρασμένη και κορεσμένη φωνή
μια μεγάλη ντίβα του ιταλικού κινηματογράφου.
Η πάπισσα εκείνη της έβδομης τέχνης,
το υπέρτατο σύμβολο της ρωμαϊκής θελκτικότητας
έβαζε στο θέμα του έρωτα ερωτηματικό…

Πώς αυτό ;…
Να ‘ταν η εθνική γόησσα της Ιταλίας τόσο άπειρη σε τούτο το μείζον εθνικό ζήτημα ;…
Να ‘ταν ανέραστη ;…

Αποκλείεται… Το κουβάλαγε στα χρωμοσώματα της φυλής…

Πώς, τότες, ατένιζε την αγάπη σαν ένα ανεξήγητο μυστήριο ;
Μυστήριο…

οικονο-Κλάστης

ΑΓΟΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΚΡΑΤΟYΣ

Στο ερώτημα “τι είναι παγκοσμιοποίηση…” ο Ignacio Ramonet απάντησε “η κεντρική σύγκρουση της εποχής μας”… Αλλά, για να ακριβολογήσει κανείς, θα έπρεπε να διατυπώσει την λέξη “σύγκρουση” στον πληθυντικό, μιας και ζούμε στην εποχή ΤΩΝ συγκρούσεων : σύγκρουση της αγοράς με το Κράτος, σύγκρουση του ιδιωτικού με τον δημόσιο τομέα, σύγκρουση του ατόμου με την κοινωνία, σύγκρουση του εγωκεντρισμού με την αλληλεγγύη.

Μέσα στο “συγκρουσιακό” αυτό περιβάλλον, η αγορά επιχειρεί – με όλα τα μέσα – να διευρύνει την περίμετρο δράσης της έναντι του Κράτους. Και για κύριο “όπλο” της έχει τις ιδιωτικοποιήσεις, που δεν είναι τίποτε άλλο από την μεταφορά – πώληση τμημάτων της δημόσιας περιουσίας σε ιδιωτικά συμφέροντα.
Αλλά, δεδομένου ότι τα ιδιωτικά συμφέροντα δεν ανέλαβαν καμία “κοινωνική” δέσμευση όταν ιδιοποιήθηκαν τα εν λόγω κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες, σπεύδουν ανενδοίαστα να αυξήσουν τις τιμές τους προκειμένου να αποσπάσουν το μέγιστο δυνατό κέρδος από την νέα τους αυτή “επιχειρηματική δράση”. Έτσι, υπηρεσίες και κοινωνικά αγαθά που προσφέρονταν στους πολίτες δωρεά ή σε πολύ χαμηλές τιμές, μετατρέπονται από την μια μέρα στην άλλη σε πανάκριβα και απρόσιτα προϊόντα.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η ροή των εισαγωγών και εξαγωγών συνεχώς αυξάνει σε όγκο, αλλά όχι με την ίδια ταχύτητα που αυξάνει η ροή των κεφαλαίων.
Οι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών βρίσκονται μπροστά στο ακόλουθο δίλημμα : να επενδύσουν το κεφάλαιό τους σε οποιοδήποτε χρηματιστήριο του κόσμου επωφελούμενοι της τελείως ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, ή να επενδύσουν στην βιομηχανία για την δημιουργία ενός εργοστασίου παραγωγής καταναλωτικών αγαθών ; Η μέση απόδοση του κεφαλαίου στην βιομηχανία είναι περίπου 6-8% στην Ευρώπη, ενώ η αποδοτικότητα των τοποθετήσεων στο χρηματιστήριο μπορεί να φθάσει σε πολύ ψηλότερα επίπεδα. Για παράδειγμα, το 2006 η μέση απόδοση του γαλλικού χρηματιστήριου ήταν 17,5%, του γερμανικού 22% και του ισπανικού 33,6% !!…
Είναι προφανές ότι μπροστά σε τόσο μεγάλες διαφορές απόδοσης, οι κάτοχοι κεφαλαίου δεν δέχονται να επενδύσουν στην βιομηχανία (που είναι ο κατεξοχήν τομέας δημιουργίας θέσεων απασχόλησης) εάν δεν έχουν την εγγύηση ότι το κεφάλαιό τους θα αποφέρει τουλάχιστον 15% ετησίως. Και ποιες είναι οι χώρες που μπορούν να εγγυηθούν τόσο υψηλές αποδόσεις ;… Η Κίνα και η Ταϊλάνδη για παράδειγμα, όπου το κόστος εργασίας είναι πολύ χαμηλό.
Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο ορισμένες χώρες της άπω ανατολής έχουν μετατραπεί σε “χώρες-εργοστάσια” που παράγουν, σε πολύ χαμηλές τιμές, όλα τα προϊόντα που πωλούνται σε πολύ ψηλές τιμές στις δυτικές αγορές.
Αποτέλεσμα της νέας αυτής πραγματικότητας είναι να πτωχεύουν ή να κλείνουν εργοστάσια και να εντείνεται η βιομηχανική ερήμωση της δύσης με άμεση συνέπεια την συνεχή αύξηση του επιπέδου της ανεργίας.
Με την μεταφορά του συνόλου της παγκόσμιας παραγωγής στην άπω ανατολή, η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί σαν μηχανισμός ώθησης προς έναν γενικευμένο και άγριο ανταγωνισμό μεταξύ περιοχών, μεταξύ χωρών, μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας… Και δεδομένου ότι η κινητικότητα του κεφαλαίου είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτήν της εργασίας, κερδίζει πάντοτε το κεφάλαιο.
Τα ιδιωτικά επενδυτικά funds που περιφέρονται κερδοσκοπικά από την μια χρηματιστηριακή αγορά στην άλλη και από τον ένα τίτλο στον άλλο, ελέγχουν πλέον τις τύχες πολλών κρατών και – σε τελική ανάλυση – της ίδιας της παγκόσμιας οικονομίας. Οι χρηματιστηριακές αγορές είναι πια σε θέση να υπαγορεύουν τους νόμους και την μονοσήμαντη λογική τους στα Κράτη…
Στο νέο αυτό πολιτικο-οικονομικό τοπίο, η υπερεθνική ιδιωτική επιχείρηση υπερέχει του Κράτους.
Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν έχουμε πια σχεδόν καθόλου αναδιανομή του πλούτου και ως μόνη πηγή ανάπτυξης έχουμε την ιδιωτική επιχείρηση. Ούτε το κεφάλαιο, ούτε η εργασία, ούτε και οι πρώτες ύλες αποτελούν – αυτές καθαυτές – αποφασιστικούς παράγοντες, αλλά το αποφασιστικό στοιχείο πρέπει να αναζητηθεί στην βέλτιστη σχέση των τριών αυτών παραγόντων. Και προκειμένου μια επιχείρηση να πετύχει την μέγιστη κερδοφορία, οφείλει να μη λαμβάνει υπόψη εθνικά σύνορα και κανονισμούς, παρά μόνο την καλύτερη εκμετάλλευση της πληροφορίας, της εργασίας και των νέων μεθόδων διαχείρισης.
Η κατάσταση αυτή προκαλεί σοβαρές και βαθιές ρήξεις στην κοινωνία. Ρήξη στο πνεύμα αλληλεγγύης που διέπει μια κοινωνία, ρήξη ανάμεσα στο συμφέρον μια επιχείρησης και το εθνικό συμφέρον, ρήξη ανάμεσα στην λογική της αγοράς και την δημοκρατία.

Αλλά, οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις δεν δείχνουν την παραμικρότερη ευαισθησία στα θέματα αυτά, ούτε και ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στο δημόσιο διάλογο που τις αφορά. Παράγουν υπεργολαβικά και πουλούν σε ολόκληρο τον κόσμο, ο δε υπερεθνικός χαρακτήρας τους δίνει μεγάλη άνεση και ελευθερία κινήσεων την οποία επιτείνει η απουσία ενός διεθνούς οργανισμού με πολιτικό, οικονομικό ή νομικό χαρακτήρα που θα ήταν σε θέση να ελέγξει και ρυθμίσει αποτελεσματικά την συμπεριφορά τους.

Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί, λοιπόν, μια τεράστια οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ρήξη που απαιτεί, αυταρχικά και ανώνυμα, την “προσαρμογή” των πολιτών.
Τελικός στόχος της είναι η επιβολή της “νεοφιλελεύθερης” ιδεολογίας και η δημιουργία ενός “παγκόσμιου” ανθρώπου, ο οποίος θα στερείται κουλτούρας, πνεύματος και συνείδησης για τον άλλο.
Έχουν μπροστά τους φωτεινό μέλλον τα σκοτάδια…

Οικονο-Κλάστης

Η BURBERRY ΒΑΖΕΙ ΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΑ

Το βρετανικό γκρουπ πολυτελών ειδών μόδας “Burberry” κλήθηκε από το σκοτσέζικο κοινοβούλιο να δώσει εξηγήσεις σχετικά με την απόφασή του για οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου του και μεταφορά του συνόλου της παραγωγής του στην Κίνα.
Η Burberry, που γιόρτασε το 2006 τα 150 χρόνια ζωής της, απασχολεί 300 εργαζόμενους στην Αγγλία. Οι παραγωγικές εγκαταστάσεις της βρίσκονται στην σκοτσέζικη κοιλάδα Rhondda, μια ερημωμένη βιομηχανική περιοχή στην οποία άλλοτε λειτουργούσαν δεκάδες ανθρακωρυχεία.
Η πληροφορία, για την μεταφορά της παραγωγής της στην Κίνα τον προσεχή Μάρτιο, ξεσήκωσε σάλο στη χώρα, ενώ ομάδα εξοργισμένων βρετανών δημιούργησε το site www.keepburberrybritish.com.
H αγγλικανική εκκλησία, από την πλευρά της, απείλησε ότι σε περίπτωση που η Burberry εγκαταλείψει τη χώρα, τότε και εκείνη θα ρευστοποιήσει τις μετοχές της εταιρείας που έχει στην κατοχή της, ύψους 3,7 εκατ. ευρώ.
Η βασιλική οικογένεια δεν παρέλειψε και αυτή να εκφράσει δημοσία τις ανησυχίες της. Ο μεν διάδοχος Charles ζήτησε να μάθει αν η αγγλική κυβέρνηση μπορεί να παρέμβει. Η δε βασίλισσα εξέφρασε τις ανησυχίες της στο υπουργείο εμπορίου και βιομηχανίας. Υπενθυμίζουμε ότι η Burberry φέρει τον επίζηλο τίτλο του “επίσημου προμηθευτή της βασιλικής αυλής”.

Οικονο-Κλάστης

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΗΘΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Eίναι πολλοί αυτοί που σπεύδουν να βεβαιώσουν ότι ο καπιταλισμός αποτελεί την ιδανικότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης αφού εγγυάται τα μεγαλύτερα περιθώρια ισονομίας και ελευθερίας σε όλους τους παίκτες του συστήματος. Είναι, όμως, εξίσου πολλοί αυτοί που αγνοούν ότι για να μπορεί ο καπιταλισμός να λειτουργήσει σωστά μέσα στο πλαίσιο της σημερινής “απελευθερωμένης” οικονομίας οφείλει – παράλληλα – να εφαρμόζει ένα υψηλό βαθμό αυτοέλεγχου, αυτοπεριορισμού και αυτορύθμισης.
Χωρίς την ύπαρξη των προϋποθέσεων αυτών, θα επαναλαμβάνονται τα φαινόμενα των 10 τελευταίων χρόνων που καταδεικνύουν σαφώς ότι κάτι δεν πάει καλά στο σύστημα. Ο κατάλογος των μεγάλων επιχειρήσεων που διώκονται από την δικαιοσύνη για ατασθαλίες, απάτες και διαφθορά συνεχώς θα διευρύνεται : Enron, Adelphia, Barings, Parmalat, Arthur Andersen, κλπ…

Αλλά, τι είναι αυτό που κάνει τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις να επιλέγουν τον “εύκολο” δρόμο της απάτης και των ατασθαλιών ;
Οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν καταρχήν στις εξωφρενικές αμοιβές που λαμβάνουν τα τελευταία χρόνια οι ιθύνοντές τους. Εάν αθροίσει κανείς τους καθαρούς μισθούς, τις stock-options και τα διάφορα υλικά και άυλα πλεονεκτήματα που εισπράττουν, τότε φθάνει σε μηνιαίες απολαβές που ισοδυναμούν με 400 μισθούς ενός μέσου στελέχους επιχείρησης !!…
Οι ενδιαφερόμενοι, από την πλευρά τους, προβάλουν το ανεπαρκές και ισχνό επιχείρημα ότι καλώς κάνουν και εισπράττουν τις εν λόγω τεράστιες αμοιβές διότι στο ίδιο διάστημα (και χάρη στις εξαιρετικές επιχειρηματικές ικανότητές τους) οι επιχειρήσεις γνωρίζουν ανάλογη ανάπτυξη. Με τον προκλητικό αυτό ισχυρισμό μαρτυρούν την εμμονή τους σε μια μορφή αρπακτικού καπιταλισμού με την οποία είναι αδύνατο να συμβιβαστεί κανείς.
Οι απολαβές τους πέρασαν, μέσα σε λίγα χρόνια, από το 3% στο10% της συνολικής μάζας των αμοιβών και το χάσμα συνεχώς διευρύνεται.

Άλλη αιτία είναι οι πιέσεις που ασκούν οι μέτοχοι των επιχειρήσεων οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν οργανωθεί σε πολύ αποτελεσματικές ομάδες πίεσης (pension funds, investment funds, hedge funds, arbitrage funds, κλπ.) και απαιτούν την διανομή όλο και υψηλότερων μερισμάτων ή, στην αντίθετη περίπτωση, την παραίτηση του διοικητικού συμβουλίου.

Μια πρώτη συνέπεια του δυσβάστακτου βάρους των απαιτήσεων αυτών είναι η οικονομική εξασθένησή των επιχειρήσεων που τις υποχρεώνει, αφενός, να συμπιέζουν συστηματικά τις μέσες και κατώτερες αμοιβές του προσωπικού τους και, αφετέρου, να προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις και μεταφορά των κέντρων παραγωγής σε χώρες χαμηλότερων μισθών προκειμένου να διατηρήσουν κάποιο βαθμό κερδοφορίας. Μια πρώτη άμεση και μετρήσιμη συνέπεια των παραπάνω είναι το πάγωμα των μέσων πραγματικών μισθών στις ΗΠΑ τα τελευταία 20 χρόνια και στην Γαλλία τα 6 τελευταία χρόνια. Μια άλλη συνέπεια είναι η μακροπρόθεσμη τάση περιορισμού της ποσοστιαίας συμμετοχής των αμοιβών στο ΑΕΠ (στην Γαλλία, για παράδειγμα, μειώθηκε κατά 11% μεταξύ 1981 και 2005). Μια τρίτη, τέλος, συνέπεια είναι ο πολλαπλασιασμός των προσωρινών και επισφαλών θέσεων εργασίας που σπέρνει ένα κλίμα ανασφάλειας στους εργαζόμενους και προκαλεί την οργή της κοινής γνώμης.

Εάν ο δυτικός κόσμος (και το καπιταλιστικό σύστημα ειδικότερα) θέλουν να απαλλαγούν από τα νοσηρά αυτά φαινόμενα, θα πρέπει στα αμέσως επόμενα χρόνια να συμφωνηθεί ένα ανώτατο (και ανυπέρβλητο) όριο στους μισθούς των διευθυντικών στελεχών, να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο ο αριθμός των εξαγορών και συγχωνεύσεων και να πάρουν τέλος οι ανήθικοι εκβιασμοί των μετόχων.
Όλα αυτά, για να έχουν αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να αποφασιστούν και να ισχύσουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Είναι, πλέον, υπόθεση δημόσιας ηθικής και κοινωνικής συνοχής. Και είναι ο μόνος τρόπος για τις επιχειρήσεις να ανακτήσουν την χαμένη τους λάμψη.

Οικονο-Κλάστης

ΜΕΡΙΚΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

• O πρώην πρόεδρος της φαρμακοβιομηχανίας Pfizer, Henry McKinnell, θα εισπράξει αποζημίωση 180 εκατ. δολαρίων προκειμένου να βγει σε σύνταξη. Τον περασμένο Ιούλιο τον είχε αντικαταστήσει ο Jeffrey Kindler, ενώ ο ίδιος είχε αναλάβει τα καθήκοντα προέδρου του διοικητικού συμβουλίου μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007.
Ως εδώ, θα μου πείτε, όλα καλά, ουδέν μεμπτό…
Ο McKinnell, όμως, που απεδείχθη ότι είναι πολύ δυνατός στην απλή αριθμητική, προτίμησε να παραιτηθεί δύο μήνες νωρίτερα από την θέση του προέδρου έναντι πακτωλού 180 εκατομμυρίων δολαρίων.
Εμείς, που είμαστε λιγότερο καλοί στην αριθμητική (γι’ αυτό ίσως και δεν είμαστε πρόεδροι της Pfizer), σπάμε τα 180 εκατομμύρια δολάρια στα δύο (πώς το λένε τα σαίνια της αριθμητικής ;… Διαίρεση ;…) και μας προκύπτουν 90 εκατομμύρια δολάρια τον μήνα… Ποιος λεει καλύτερα ;…
Όταν, όμως, οι μέτοχοι της εταιρείας έμαθαν ότι ο McKinnell σχεδιάζει να αρπάξει 180 εκατομμύρια από το ταμείο της εταιρείας και να φύγει σε “πρόωρη” σύνταξη, έγιναν έξαλλοι, η δε αξία της μετοχής της Pfizer σημείωσε πτώση … Τι αχαριστία…
Ο McKinnell, όμως, που εκτός από εγκέφαλος στα μαθηματικά είναι και μεγαλόψυχος, δέχτηκε τελικά να παραιτηθεί των 180 εκατομμυρίων και να φύγει …μόνο με 18 εκατομμύρια σε μετοχές της εταιρείας.
Δύσκολοι καιροί για τους πρίγκιπες… Άντε, τώρα να πληρώσεις με μετοχές το φραπεδάκι σου στην κεφετέρια της γειτονιάς… Πολύ ξεφτίλα, σου λέω…

• Η παγκόσμια τράπεζα “χρησιμοποιεί τις μελέτες της για προσηλυτισμό υπέρ της πολιτικής της, συχνά χωρίς ισορροπημένη προσέγγιση των γεγονότων και χωρίς τον απαραίτητο σκεπτικισμό” εκτιμούν τα μέλη ανεξάρτητης, εξωτερικής ομάδας που εκπόνησε πραγματογνωμοσύνη. Περίληψη της εν λόγω πραγματογνωμοσύνης βρίσκεται στο επίσημο site της τράπεζας.
Ποιο είναι το ύψος του κονδυλίου που δαπανά ετησίως για να “αγιάζει τα ράσα της” ;… Η παγκόσμια τράπεζα δαπανά 50 εκατ. δολάρια ετησίως, ή το 2,5% των διοικητικών εξόδων της για εργασίες που εκπονούν οι μελετητές της και εξωτερικοί σύμβουλοι.

Βιβλιοκριτική : “Ιστορία της απόβασης στην Νορμανδία. Από τις αρχές ως την απελευθέρωση του Παρισιού (1941-1944)” του Olivier Wieviorka στις εκδόσεις Seuil, 448 σελ., 24 €

Τα τελευταία 10 χρόνια ορισμένοι βρετανοί και αμερικανοί συγγραφείς έχουν αναλάβει να μας παρουσιάσουν την εκστρατεία της Νορμανδίας κάτω από μια λιγότερο ηρωική και θριαμβευτική προοπτική. Για τους συγγραφείς αυτούς, τα δύσπεπτα και σιροπώδη χολιγουντιανά κλισέ μιας Αμερικής που “θυσιάζεται” αυθόρμητα και χωρίς κανένα ενδοιασμό στο βωμό των άφθαρτων αρχών της και για την “σωτηρία” των συμμάχων της, αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας.
Ο μεν J. Robert Lilly υπογράμμισε τα εγκλήματα που διέπραξαν τα αμερικανικά στρατεύματα στην Νορμανδία και την Ασία, ενώ η Αlice Kaplan αναφέρει ότι οι μαύροι στρατιώτες στέλνονταν πιο εύκολα στο εκτελεστικό απόσπασμα από ότι οι λευκοί βιαστές γυναικών στην Νορμανδία. Ο Paul Fussell περιέγραψε τα βάσανα και τις αμφιβολίες που κατέτρωγαν τους αμερικανούς στρατιώτες στα πεδία της μάχης, ενώ ο John Charmley κατηγορεί – μαζί με άλλους – τον Winston Churchill ότι έχασε (μακροπρόθεσμα) τον πόλεμο διότι εξασθένησε την Αγγλία και την οδήγησε σε υποταγή στους αμερικανούς.

Η εντυπωσιακή δουλειά του Olivier Wieviorka έρχεται να ενισχύσει τις νέες αυτές θέσεις. Βασιζόμενος σε μελέτες και λεπτομερή έρευνα των αμερικανικών και βρετανικών αρχείων, ρίχνει ένα “ψυχρό βλέμμα” στην εκστρατεία της Νορμανδίας, την οποία περιγράφει ως “ένα βαθιά ανθρώπινο γεγονός, που παρουσιάζει μεγαλειώδεις και αδύναμες πλευρές”.
Μεταξύ των πολλών αδυναμιών των συμμάχων, αναφέρει το χαμηλό ηθικό των στρατευμάτων λόγω της ύπαρξης πραγματικών ψυχολογικών τραυμάτων.
Ένας από τους παράγοντες στους οποίους δεν αναφέρεται, όμως, ο Wieviorka στο βιβλίο του είναι η συνήθεια των αμερικανών να αντικαθιστούν τους νεκρούς στρατιώτες με άπειρους που αισθάνονταν απομονωμένοι και τρωτοί στις μονάδες που στέλνονταν.
Στην διάρκεια του πολέμου, ο βρετανικός στρατός εκτέλεσε 40 στρατιώτες για προβλήματα τέτοιας φύσης, ενώ ο χιτλερικός στρατός εκτέλεσε, για τους ίδιους λόγους, 15000 γερμανούς στρατιώτες.
Ο γαλλικός απελευθερωτικός στρατός δεν αντιμετώπισε ανάλογα προβλήματα διότι απαρτιζόταν από εθελοντές οι οποίοι ήταν, ούτως ή άλλως, αποφασισμένοι να πεθάνουν για την ελευθερία της χώρας τους.
Το ηθικό των συμμαχικών στρατευμάτων βελτιώθηκε μόνο όταν πέτυχαν να ανοίξουν τον δρόμο προς το Παρίσι.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μετρήσει κανείς την επίδοση ενός σώματος στρατού, διότι οι ικανότητές του στο πεδίο της μάχης ποικίλουν ανάλογα με την εμπειρία, τον βαθμό εκπαίδευσης, την διοίκηση και την σωστή διαχείριση των προμηθειών. Σε γενικές, όμως, γραμμές οι γερμανοί στρατιώτες έδειξαν περισσότερο πνεύμα αποφασιστικότητας, πείσματος και εγκράτειας στην διάρκεια του 2ου παγκόσμιου πόλεμου.

Ο Wieviorka υποστηρίζει, επίσης, στο βιβλίο του ότι αν οι αμερικανοί εισήλθαν στον πόλεμο ανέτοιμοι, αυτό οφείλεται στο ότι ο πρόεδρος Roosevelt “κώφευε” σε όσους του συνιστούσαν να ετοιμάσει στρατιωτικά την χώρα και χρειάστηκε η ιαπωνική επίθεση στο Pearl Harbor, στις 7 Δεκεμβρίου 1941, για να αποφασίσει να εισέλθει στον πόλεμο.

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΝΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ

Η ηλικία τους κυμαίνεται μεταξύ 30 και 50 ετών, οι μισοί βεβαιώνουν ότι ζουν στο δρόμο εδώ και 5 χρόνια, ενώ πολλοί από αυτούς που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας δεν τυχαίνουν καμίας θεραπείας σε 2 από τις 3 περιπτώσεις.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα έρευνας της οργάνωσης “Γιατροί του Κόσμου” που δόθηκε στην δημοσιότητα στις 19/12/2006.
Ένα χρόνο μετά την έναρξη της καμπάνιας διανομής αντίσκηνων στους άστεγους, η ανθρωπιστική οργάνωση έκανε ένα πρώτο απολογισμό της δράσης της και επισήμανε την σοβαρή “έλλειψη” λύσεων στέγασης για τους ανήκοντες στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα που κατοικούν στην ευρύτερη ζώνη του Παρισιού.
Ένα στα δύο, από τα 231 άτομα που ερωτήθηκαν, δήλωσε ότι πάσχει από εξάρτηση στο αλκοόλ, από αναπνευστικό πρόβλημα, ή δερματική πάθηση. 15% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι πάσχουν από το AIDS, ενώ οι μισοί από τους ερωτηθέντες δεν έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
Το 85% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν καλούν πλέον το115, έναν ειδικό αριθμό τηλεφώνου που μπορούν να καλέσουν για να ζητήσουν στέγη, “διότι είναι σχεδόν αδύνατο να συνδεθούν”…
Πολλοί δήλωσαν ότι αποφεύγουν να απευθυνθούν στα κέντρα προσωρινής στέγασης λόγω των προβλημάτων ασφάλειας, υγιεινής και βίας που επικρατούν σε ορισμένα από αυτά.
Τέλος, το 94% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι “θα έπαυε να κοιμάται στους δρόμους εάν του πρότειναν μια αξιοπρεπή και μόνιμη λύση”.
Απόδειξη της απαισιοδοξίας τους, λιγότερο από το 1% έχει καταθέσει αίτηση εξεύρεσης μιας κοινωνικής στέγης.

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ

Παρακολουθήσεις, κρυφές ακροάσεις, κρυμμένες κάμερες και παραβιάσεις των συστημάτων πληροφορικής αποτελούν ρουτίνα στον κόσμο των μεγάλων επιχειρήσεων… Για να προστατέψουν τα μυστικά τους ή να υποκλέψουν αυτά των ανταγωνιστών τους, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν διστάζουν πλέον μπροστά σε τίποτε.

Η Patricia Dunn, πρόεδρος του γίγαντα της πληροφορικής Hewlett Packard, οδηγήθηκε σε παραίτηση επειδή θέλησε να ξεσκεπάσει το μέλος του διοικητικού συμβουλίου που διοχέτευε πληροφορίες στον τύπο.
Η διεύθυνση της ΗΡ, που υπερηφανεύεται για τον εσωτερικό κώδικα δεοντολογίας της εταιρείας, κατηγορήθηκε από την αμερικανική δικαιοσύνη ότι χρησιμοποίησε “ανορθόδοξα” μέσα για να ξεσκεπάσει τον ένοχο : οι ντετέκτιβς στους οποίους ανέθεσε την έρευνα χρησιμοποίησαν, μεταξύ άλλων, πλαστές ταυτότητες για να παρακολουθούν δημοσιογράφους και μέλη του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας.
Στις 8 Δεκεμβρίου η αμερικανική δικαιοσύνη αποφάσισε να αποσύρει, τελικά, την δίωξη κατά της εταιρείας μετά την καταβολή αποζημίωσης 14,5 εκ. δολαρίων εκ μέρους της ΗΡ. Ο “προδότης” ξεσκεπάστηκε και υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από το διοικητικό συμβούλιο, οι δε υπαίτιοι των κολάσιμων πράξεων απειλούνται με ποινή φυλάκισης 5 χρόνων.
“Η προσπάθεια της ΗΡ να ξεσκεπάσει τον ένοχο των διαφυγών ήταν δικαιολογημένη, αλλά όφειλε να ελέγξει καλύτερα τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν” δήλωσε ο Allain Juillet, υπεύθυνος σε θέματα οικονομικής κατασκοπείας της γαλλικής κυβέρνησης.

Η επιτυχής εξαγορά του γαλλικού γκρουπ Arcelor από την ινδική Mittal, μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουνίου 2006, οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στην ποιότητα των πληροφοριών που διοχέτευε στην Mittal ένα άτομο ισπανικής καταγωγής ευρισκόμενο δίπλα στο διοικητικό συμβούλιο της Arcelor πράγμα που, στις πιο δύσκολες στιγμές της διαπραγμάτευσης, επέτρεπε στον ινδό δισεκατομμυριούχο Lakshmi Mittal να γνωρίζει με ακρίβεια τις θέσεις των αντιπάλων του και να μπορεί να προσαρμόζει ανάλογα την στρατηγική και τις προσφερόμενες τιμές εξαγοράς των μετοχών της Arcelor.
Η αυστηρή απαγόρευση αναπαραγωγής των εσωτερικών εγγράφων και διοχέτευσης πληροφοριών προς τα έξω που είχε επιβάλλει η Arcelor δεν χρησίμευσαν σε τίποτε. Η Mittal ήταν σε θέση να γνωρίζει τα πάντα.
Μετά την εξαγορά, η νέα διοίκηση της εταιρείας προσέφερε στον ισπανό πληροφοριοδότη ψηλή θέση στο οργανόγραμμα της νέας πλέον Mittal- Arcelor.

Η έννοια του “οικονομικού πολέμου” έχει, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, στρατηγική σημασία. Η ασφάλεια των συστημάτων πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών συνδέεται στενά με τις στρατηγικές κατάκτησης νέων αγορών και προστασίας των επιχειρηματικών συμφερόντων, τα δε οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται είναι τόσο μεγάλα, που αποκλείεται κάθε υποψία ερασιτεχνισμού.
Ο αριθμός των εταιρειών που ειδικεύονται στην ασφάλεια των επιχειρήσεων ανέρχεται σήμερα περίπου σε 300. Οι δε υπηρεσίες που προσφέρουν περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, διαρρήξεις, διαφθορά διευθυντικών στελεχών, παραβιάσεις συστημάτων πληροφορικής, τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, κρυφές βιντεοσκοπήσεις, κλοπή αλληλογραφίας κλπ.
Η εμπόλεμη ατμόσφαιρα που επικρατεί ανάμεσα στις πιο νεωτεριστικές επιχειρήσεις, επιβάλει την συνεχή ενίσχυση των συστημάτων προστασίας τους έναντι των εξωτερικών κινδύνων – πραγματικών ή υποθετικών – και την αντιμετώπιση των υπαλλήλων τους με αυξημένο πνεύμα “καχυποψίας”. Μέσα σε αυτό το κλίμα παράνοιας, κανείς δεν είναι πλέον “αθώος”…

Τον προηγούμενο χρόνο η διεύθυνση της αυτοκινητοβιομηχανίας Smart στην Γαλλία κατηγορήθηκε για “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής των υπαλλήλων της” όταν ένας εργαζόμενος ανακάλυψε μια μίνι κάμερα στις τουαλέτες ανδρών του εργοστασίου. Η γαλλική δικαιοσύνη απήλλαξε την εταιρεία με το αιτιολογικό ότι οι τουαλέτες αποτελούν μέρος των εγκαταστάσεων και ότι η εταιρεία έχει κάθε δικαίωμα να τις επιτηρεί “για λόγους ασφάλειας”, όπως και τους λοιπούς χώρους του εργοστασίου.
Σε ορισμένες χώρες, αρκεί να ενημερωθεί έγκαιρα ο εργαζόμενος ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να τεθεί υπό παρακολούθηση και ότι η εν λόγω παρακολούθηση είναι αιτιολογημένη αλλά, ενδεχόμενα, όχι συνεχής, για να αποποινικοποιηθεί η εν λόγω παρακολούθηση.

Προκειμένου να διασφαλίσουν την ασφάλειά τους, οι επιχειρήσεις θέτουν σε εφαρμογή δρακόντεια μέτρα επιτήρησης του προσωπικού επωφελούμενες του “καλλιτεχνικού φλου” που επικρατεί στο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο όχι μόνο δεν διασφαλίζει επαρκώς τις ατομικές ελευθερίες των εργαζομένων, αλλά συνεχώς τις συρρικνώνει καθώς η ασφάλεια των επιχειρήσεων υπερτερεί κάθε νομικής αρχής.
Στο πλαίσιο της μάχης τους για την εξουσία ή της κατάκτησης νέων αγορών οι ιθύνοντες των επιχειρήσεων προσφεύγουν, συχνά, σε “ανορθόδοξα” μέσα που τους επιτρέπουν να πραγματοποιούν σοβαρές οικονομίες σε χρόνο και χρήμα, πράγμα που είναι απόλυτα κατανοητό όταν αναλογιστεί κανείς το ύψος των αστρονομικών αμοιβών που απαιτούν τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και οι εξειδικευμένες τράπεζες.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

Οι χρήστες PC μεταφέρουν όλο και περισσότερο τις συμπεριφορές και τις συνήθειές τους στον κόσμο της κινητής τηλεφωνίας.
Σύμφωνα με μετρήσεις της M-Metrics, 70% των νέων ηλικίας 13-17 ετών συνδέονται με ένα τουλάχιστον κοινωνικό δίκτυο (forum) ή ασχολούνται με κάποια μορφή δημιουργίας περιεχομένου (content). Οι “early adopters” των forum είναι, επίσης, πρωτοπόροι στην χρήση της κινητής τηλεφωνίας : ενώ εκπροσωπούν λιγότερο του 10% των συνδρομητών, το μερίδιό τους στην διακίνηση SMS είναι κατά πολύ μεγαλύτερο.
Η M-Metrics ανέλυσε την διακίνηση γραπτών μηνυμάτων, φωτογραφιών και βίντεο μέσω της κινητής τηλεφωνίας, του chat, του dating και του “content που δημιουργεί ο ίδιος ο χρήστης” σε δύο πληθυσμούς χρηστών κινητής τηλεφωνίας ηλικίας 13-17 και 18-24 ετών. Η αποστολή φωτογραφιών είναι η πιο δημοφιλής κατηγορία content, με ποσοστό 20% για τους νέους αμερικανούς και έως 50% για τους νέους ιταλούς.
Η βιντεοσκόπιση μέσω του κινητού τηλεφώνου αρχίζει να είναι επίσης πολύ δημοφιλής. Το 25% των νέων ιταλών ανταλλάσσει σκηνές βίντεο με φίλους, το 20% των νέων ισπανών και βρετανών, το 15% των γάλλων και μόνο το 12% των γερμανών. Στις ΗΠΑ, μόνο το 6% των νέων βιντεοσκοπεί και ανταλλάσσει βίντεο μέσω κινητού τηλεφώνου, πράγμα που εξηγείται, κυρίως, από την χαμηλή διείσδυση του δικτύου 3G στην χώρα.

Η πτώση της τιμής των συσκευών που προσφέρουν την δυνατότητα βιντεοσκόπησης, καθώς και η διεύρυνση των δικτύων νεώτερης γενιάς αναμένεται ότι θα ενισχύσουν τις ανταλλαγές βίντεο.

Οικονο-Κλάστης

2007 – ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΖΙΝΟ ;…

Οι οικονομολόγοι έχουν χωριστεί τα τελευταία χρόνια σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα : σε αυτούς που πιστεύουν ότι οι συνεχώς διευρυνόμενες ανισότητες του πλανήτη προμηνύουν ένα άνευ προηγούμενου κραχ και σ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν πρόκειται να γνωρίσει καταστροφικό κραχ διότι η παγκόσμια ανάπτυξη διανύει φάση σταθερότητας…

Επίκεντρο της διχογνωμίας αποτελούν οι ΗΠΑ – πρώτη παγκόσμια δύναμη, με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 3-4% (το 2007 αναμένεται ότι θα υποχωρήσει στο 2,5%), για την διατήρηση του οποίου απορροφούν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των παγκόσμιων αποταμιευτικών διαθέσιμων (το 2006 απορρόφησαν το 7% και το τρέχον έλλειμμά τους ανήλθε στα 900 δις. δολάρια).
Όλη αυτή η μάζα δανειακού χρήματος που ρέει άφθονο από τις παγκόσμιες χρηματαγορές προς την απέναντι όχθη του Ατλαντικού δίνει στους αμερικανούς καταναλωτές την ψευδαίσθηση του πλούτου αφού τους επιτρέπει να αγοράζουν όλο και περισσότερα αγαθά (τα περισσότερα από αυτά εισαγόμενα) συνάπτοντας αλόγιστα καταναλωτικά δάνεια…
Η ελλαδίτσα, που έχει την κακή συνήθεια να μιμείται μόνο τα κακά σημεία των άλλων χωρών, μπορεί να “υπερηφανεύεται” ότι στο σημείο αυτό (προφανώς το μοναδικό) μοιάζει με τις ΗΠΑ : ο υπερκαταναλωτισμός έχει αναχθεί σε εθνικό σπορ, ενώ η χώρα παράγει όλο και λιγότερα αγαθά. Άρα… “τι Λοζάννη, τι Κοζάνη” ;…
Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας οι ΗΠΑ δημιούργησαν 2,2 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας το 2004, μειώνοντας το ποσοστό της ανεργίας στο 4,9% και ανεβάζοντας τα κέρδη των επιχειρήσεων στο 7,9% του ΑΕΠ.
Το 2005 (και παρά την σημαντική αύξηση της τιμής του πετρελαίου) το ποσοστό ανάπτυξης των ΗΠΑ κυμάνθηκε στο 3,6%.

Άρα, θα μπορούσε να συνταχθεί κανείς με τους αισιόδοξους οικονομολόγους, να συμφωνήσει ότι όλα βαίνουν καλώς και ότι η παγκόσμια οικονομία χαίρει ενός παρατεταμένου κλίματος καλοκαιρίας παρά την έλλειψη διεθνούς σταθερότητας…

Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Οι ΗΠΑ διασπαθίζουν το χρήμα των άλλων. Η αποταμίευση των αμερικανικών νοικοκυριών περιορίστηκε στο 0,9% του ετήσιου εισοδήματός τους, ενώ οι εισαγωγές τους απορρόφησαν 650 δισεκατομμύρια δολάρια το 2006, ή το 6,5% του ΑΕΠ τους.
Αλλά, το κακό παράδειγμα το δίνει η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση, οι δαπάνες της οποίας υπερβαίνουν το επιτρεπόμενο όριο : το δημόσιο έλλειμμα των ΗΠΑ ανήλθε στα 412 δις. δολάρια το 2004 και το 2005 υπήρξε ακόμη μεγαλύτερο λόγω των ζημιών που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα και των χρηματοδοτικών αναγκών για τα πολεμικά μέτωπα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Λοιπόν, όλα βαίνουν καλώς ;… Καθόλου βέβαιο… Ανάψτε, καλού κακού, μια λαμπάδα στην Παναγία την Γρηγορούσα…

Οικονο-Κλάστης

ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΗΠΑ : ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΠΡΙΜ ΡΕΚΟΡ

Τα συνολικά κέρδη των 5 μεγαλύτερων επενδυτικών τραπεζών των ΗΠΑ υπερέβησαν το 2006 τα 28 δις. δολάρια, τα δε πριμ που διένειμαν στους συνεργάτες τους αυξήθηκαν κατά 30% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Το 2006 υπήρξε μια από τις καλύτερες χρονιές στην Wall Street. Επέτρεψε να πραγματοποιηθούν υψηλότερα κέρδη από ότι στην “χρυσή” περίοδο του τέλους της δεκαετίας του ‘90, την εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας.
Ποτέ προηγούμενα οι αμερικανικές τράπεζες δεν είχαν κερδίσει τόσο πολλά χρήματα και ποτέ προηγούμενα οι συνεργάτες τους δεν είχαν εισπράξει τόσο υψηλά επιδόματα (πάνω από 622000 δολάρια κατά μέσο όρο ανά υπάλληλο, για τους 26467 εργαζόμενους στην Goldman Sachs).
Οι τράπεζες επενδύσεων κολυμπούν σε πελάγη ευφορίας. Ύστερα από 6 μήνες συνεχούς αύξησης, ο δείκτης Dow Jones κινείται σε ιστορικά ύψη (πάνω από τους 12000 βαθμούς), ενώ ο όγκος των συγχωνεύσεων-απορροφήσεων έχει καταρρίψει το ρεκόρ του 2000, με συνολικό ύψος συναλλαγών πάνω από 3460 δις. δολάρια.
Τα αποτελέσματα που δημοσίευσαν οι τράπεζες Lehman Brothers και Bear Stearns για το 2006 ήταν σχεδόν πανομοιότυπα. Η δε λέξη “ρεκόρ” αναφερόταν σε αυτά 37 φορές.
Η Lehman Brothers πραγματοποίησε καθαρά κέρδη 4 δις. δολαρίων (+23%), ενώ η Bear Stearns 2,1 δις. (+40%), ψίχουλα συγκρινόμενα με τα καθαρά κέρδη των 9,4 δις. δολαρίων (+70%) που δημοσίευσε δύο μέρες νωρίτερα η Goldman Sachs. Τα κέρδη της εν λόγω τράπεζας υπερβαίνουν τα συγκεντρωτικά κέρδη που είχαν δηλώσει οι 5 μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες το 2001 και 2002.
Όμοια κέρδη-ρεκόρ αναμένεται να δημοσιεύσουν και οι άλλες δύο μεγάλες τράπεζες, Morgan Stanley και Merrill Lynch.
Τους 9 πρώτους μήνες της χρονιάς, τα συνολικά κέρδη των εν λόγω 5 τραπεζών ανέρχονταν σε 21,3 δις. δολάρια και υπερέβαιναν ήδη τα κέρδη ολόκληρου του 2005. Οι αναλυτές της Thomson Financial υπολόγισαν ότι τα συσσωρευμένα καθαρά κέρδη τους για το 2006 θα ανέλθουν σε 28 δις. δολάρια.

Το αν θα διαρκέσει αυτή η κατάσταση ευφορίας και κατά το 2007, θα εξαρτηθεί από ορισμένους παράγοντες όπως :
- η ικανότητα της αμερικανικής οικονομίας να σημειώσει νέο άλμα παρά την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξής της τους τελευταίους 9 μήνες,
- από μια νέα μείωση των επιτοκίων εκ μέρους της Federal Reserve και, τέλος,
- από την ικανότητα των καταναλωτών να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση.
Οι πιθανότητες, όμως, να επαναληφθεί το ίδιο φαινόμενο και κατά το 2007 είναι μικρές.

Στο μεταξύ, οι φετινοί εορτασμοί του νέου έτους ήταν ιδιαίτερα μεγαλειώδεις στο Μανχάταν. Οι 170000 τραπεζικοί υπάλληλοι των 5 μεγάλων επενδυτικών τραπεζών έλαβαν (και ξόδεψαν) επιδόματα 36 δις. δολαρίων, κατά 30% υψηλότερα από τον προηγούμενο χρόνο.
Καθόλου παράδοξο, λοιπόν, ότι οι τιμές των ακινήτων στην Νέα Υόρκη παραμένουν υψηλές, ενώ στην υπόλοιπη χώρα καταρρέουν. Στο Μανχάταν, ο αριθμός των πωληθέντων ακινήτων αυξήθηκε κατά 1% τον Νοέμβριο, οι δε τιμές σε ετήσια βάση κατά 17%.
Τον Δεκέμβριο πουλήθηκαν 38 σπίτια σε τιμές που υπερβαίνουν τα 10 εκ. δολάρια το καθένα. Ανάμεσα στις αγορές-ρεκόρ ήταν και αυτή του γενικού διευθυντή του χρηματιστήριου της Νέας Υόρκης, John Thain, ο οποίος αγόρασε ένα διαμέρισμα αξίας 27,5 εκ. δολαρίων στο νούμερο 740 της Park Avenue. Στο ίδιο πολυτελέστατο κτίριο είχαν κατοικήσει, στο παρελθόν, οι οικογένειες Rockefeller, Vanderbilt, και Chrysler.

Οικονο-Κλάστης

Πόλεμος λέξεων μεταξύ αμερικανικών MME και Λευκού Οίκου για τον πόλεμο στο Ιράκ

Καθώς οι αμερικανοί θρηνούν τον 3000 νεκρό τους στον πόλεμο του Ιράκ, ο αμερικανικός τύπος αρχίζει να αποδραματοποιεί το θέμα.
Κάθε μέρα η Washington Post δημοσιεύει τα ονόματα των θυμάτων που κοινοποιεί το Πεντάγωνο και κάθε βράδυ η δημόσια τηλεόραση PBS κλείνει το δελτίο ειδήσεών της με την σιωπηλή παρουσίαση των φωτογραφιών των θυμάτων της μέρας.
Πρόκειται για ένα γρήγορο τρόπο, θα έλεγε κανείς, να ξεμπερδεύει η αμερικανική διοίκηση με τα θύματα του πολέμου χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί ότι τα ξεχνά…

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2004 ξεπεράστηκε το όριο των 1000 νεκρών, στις 25 Οκτωβρίου 2005 αυτό των 2000 και τα Χριστούγεννα του 2006 αυτό των 3000 (την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου το σύνολό τους ανερχόταν σε 2953 νεκρούς, εκ των οποίων 2373 σε μάχες και 580 σε διάφορα ατυχήματα).
Για τους αντιτιθέμενους στον πόλεμο του Ιράκ, ο αριθμός 3000 είναι συμβολικός καθώς ισοδυναμεί με αυτόν της 11ης Σεπτέμβρη 2001.
Το αντίπαλο, όμως, στρατόπεδο που τοποθετείται ανεπιφύλακτα υπέρ του πολέμου, προβάλλει τις απόψεις ορισμένων “αναλυτών” που υποστηρίζουν ότι ύστερα από τρία χρόνια και εννέα μήνες πολέμου ο αριθμός των θυμάτων είναι σημαντικά χαμηλότερος από τις 50000 νεκρούς του Βιετνάμ, πράγμα που καταγράφεται – σχεδόν – στο ενεργητικό της διοίκησης Bush !!…

Η μακάβρια, όμως, αυτή αριθμητική επισκιάζεται, τον τελευταίο καιρό, από περιγραφές για την καθημερινή φρίκη και το απερίγραπτο χάος στο οποίο έχει περιέλθει ο ιρακινός λαός ύστερα από την στρατιωτική επέμβαση των αμερικανών.

Ο αμερικανικός, όμως, τύπος που υποκλίνεται ευλαβικά στον υποκριτικό όρο του “πολιτικώς ορθού” απέφευγε, μέχρι τώρα, να χαρακτηρίσει την εκρηκτική κατάσταση στο Ιράκ ως “εμφύλιο πόλεμο” αφενός διότι η αμερικανική διοίκηση δεν δέχεται την ύπαρξή του και αφετέρου διότι ακόμη και μια απλή αναφορά σε αυτόν θα σήμαινε την λήψη μιας de facto “πολιτικής θέσης” απέναντι στο πρόβλημα και άρα την εγκατάλειψη της περιλάλητης ουδετερότητας του αμερικανικού τύπου. Άντ’ αυτού, λοιπόν, υιοθετήθηκε ο όρος “θρησκευτικές βιαιότητες” που χρησιμοποιείται, επίσης, από την αμερικανική διοίκηση και το κατεστημένο.

Στις 27 Νοεμβρίου, όμως, οι αμερικανοί πέρασαν σε μια νέα πραγματικότητα… Την μέρα εκείνη ο παρουσιαστής Matt Lauer του τηλεοπτικού δικτύου NBC προέβη στην ακόλουθη “κοσμογονική” δήλωση : “Ύστερα από ώριμη σκέψη, το NBC αποφάσισε ότι απαιτείται μια αλλαγή ορολογίας και ότι αυτό που συμβαίνει στο Ιράκ μπορεί από τώρα και στο εξής να χαρακτηρίζεται ως εμφύλιος πόλεμος”.
Φυσικά, το NBC δεν χρησιμοποίησε πρώτο τον όρο αυτό. Οι Los Angeles Times τον χρησιμοποιούσαν ήδη, ενώ ορισμένοι αμερικανοί χρονικογράφοι φρόντιζαν να χρησιμοποιούν την πιο “ήπια” εκδοχή, του “εμφύλιου πολέμου χαμηλής έντασης”…
Ο Λευκός Οίκος δεν άργησε να αντιδράσει στην αλλαγή στάσης του NBC, δίνοντας στην δημοσιότητα ένα ανακοινωθέν με το οποίο αντιτίθεται στην χρησιμοποίηση του όρου “εμφύλιος πόλεμος” υποστηρίζοντας ότι “…η βία επικεντρώνεται κυρίως γύρω από την Βαγδάτη” !!…
Ο Jonathan Alter του Newsweek αναφερόμενος στο θέμα έγραψε ότι αν οι ρεπουμπλικάνοι είχαν κερδίσει τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου, ο όρος “εμφύλιος πόλεμος” θα ήταν απλώς “verboten”…

Η αριστερή οργάνωση Media Matters, από την πλευρά της, στιγμάτισε την “αυτοϊκανοποίηση” του αμερικανικού τύπου υπενθυμίζοντάς του ότι δεν επέστησε έγκαιρα την προσοχή της κοινής γνώμης στο ενδεχόμενο να θρηνήσει πολυάριθμα θύματα.
Ο δε χρονικογράφος Eric Boehler συγκέντρωσε 8760 άρθρα που δημοσίευσαν οι New York Times μεταξύ 2002 και 2003. Σε τρία μόνο από αυτά αναφέρεται ο όρος “εμφύλιος πόλεμος” !!… Και, φυσικά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για τα λοιπά ΜΜΕ (4163 εκπομπές για το Ιράκ στο NBC, το δίκτυο του Matt Lauer, χωρίς να γίνει καμία αναφορά στον κίνδυνο εμφύλιου πολέμου).

Μετά την εν λόγω απόφαση του NBC, τα αμερικανικά ΜΜΕ αποφάσισαν να δώσουν, εν χωρώ, ορισμένες εξηγήσεις. Ο Bill Keller, διευθυντής των New York Times εξήγησε ότι η εφημερίδα του θα χρησιμοποιήσει τον όρο με φειδώ “και όχι για θεαματικούς λόγους” !!… Ο δε Leonard Downie, του Washington Post, εξήγησε ότι η εφημερίδα του δεν έχει αποφασίσει να ακολουθήσει κάποια συγκεκριμένη πολιτική στο θέμα και ότι “θα περιοριστεί στην περιγραφή όσων συμβαίνουν καθημερινά στο Ιράκ”.
Το περιοδικό TV Week παρατήρησε ότι η εν λόγω υπόθεση συνέβαλε, τελικά, στην αποκατάσταση μέρους της ανεξαρτησίας των αμερικανικών ΜΜΕ, καταλήγοντας ότι εφεξής θα πρέπει να μη αφήνουν τον χαρακτηρισμό των καταστάσεων που περιγράφουν στους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους.

Σε γενικές, όμως, γραμμές η έστω και καθυστερημένη αφύπνιση του αμερικανικού τύπου δεν άσκησε το ίδιο ηλεκτροσόκ που είχε προκληθεί από το σχόλιο του Walter Cronkite στο CBS την 27η Φεβρουαρίου 1968, ο οποίος είχε ασκήσει σκληρή κριτική στην εμπλοκή των αμερικανών στο Βιετνάμ και είχε εκφράσει αμφιβολίες όσον αφορά το ενδεχόμενο νίκης.
Ο προβληματισμός των αμερικανικών ΜΜΕ συνεχίζει να στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από το “ποιος χάνει και ποιος κερδίζει”… Και, φυσικά, οι αμερικανοί (που πολλοί αρέσκονται να τους χαρακτηρίζουν ως “μεγάλα παιδιά”) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι “δεν πρόκειται να κερδίσουν τον πόλεμο, αλλά… ούτε και να τον χάσουν” !!… Ο δε εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου Tony Snow δήλωσε, προνοητικά, ότι παύει να προβαίνει σε προβλέψεις επί του θέματος.

Αλλά, το τελευταίο διάστημα η αμερικανική διοίκηση εξετάζει σοβαρά – και πάλι – την αύξηση του αριθμού των στρατευμάτων στο Ιράκ, διαψεύδοντας τις φήμες περί “απεμπλοκής”. Ο δε αμερικανικός τύπος ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον σχολιασμό του θέματος, δικαιώνοντας όσους καταγγέλλουν ότι για άλλη μια φορά αποφεύγει να παρουσιάσει τους κινδύνους κλιμάκωσης και ότι δεν διδάχθηκε τίποτε από τα λάθη του παρελθόντος.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΕΙΝ… ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ… ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΕΙΝ…

Θέλω να σου πω για μια συζήτηση που παρακολούθησα στο ραδιόφωνο
ανάμεσα σε δυο τάχα μου ειδικούς.
Απ’ αυτούς που μονοπωλούν μέρα νύχτα τα μέσα ενημέρωσης
με σχόλια και προφητείες,
π’ αναλύουν τα γεγονότα, τολμούν προβλέψεις για το μέλλον,
προδιαγράφουν τις εξελίξεις.
Οι απόψεις τους ήταν ξεκάθαρες, σαφείς,
το ύφος τους πομπώδες, σοβαρό,
οι εκφράσεις τους επιστημονικές, εξεζητημένες.
Καθένας τους είχε διαμετρικά αντίθετη άποψη απ’ τον άλλο.
Καθένας τους προσπαθούσε επίμονα
ν’ αποδείξει ότι η δικιά του ανάλυση είν’ η σωστή,
η δικιά του διάγνωση θα επαληθευτεί,
σε πείσμα κι’ ενάντια στη διάγνωση του άλλου.
Λες και μπορεί να υπάρχουν δυο αλήθειες, δυο εκβάσεις στο ίδιο πρόβλημα.
Λες και καθένας τους διέθετε τους μυστικούς κώδικες
για να εξηγεί τα μελλούμενα.
Πως κατείχε τα υπέρτατα μυστικά του κόσμου.
Πως δε γίνεται αλλιώς, η ανθρωπότητα θα βαδίσει νομοτελειακά
προς την κατεύθυνση που αυτός διαβλέπει,
η ιστορία θα υπακούσει πειθήνια στα δικά του προστάγματα.

Με λόγια στρογγυλά, που εισχωρούν εύκολα μέσα σου
κι’ έρχονται κι’ επιδρούν πάνω σου σαν ισχυρό ηρεμιστικό,
βεβαίωναν σε τόνους μονόχορδους
πως οι προοπτικές στον ορίζοντα είναι, γενικά, καλές.
Κανένας λόγος για σοβαρές ανησυχίες…
Το καράβι είναι σε καλή ρότα.
Βέβαια, για να εξουδετερωθούν οι κάποιοι κλυδωνισμοί,
ίσως χρειαστούν μερικές διορθώσεις, ένας καλλωπισμός, ένα σιγύρισμα, κάποια πασαλείμματα
και το σύστημα θα ξαναβρεί τη λαμπερή του όψη.
Κι’ αν οι κυβερνήτες ακούσουν τις δικές τους συμβουλές,
αν εφαρμόσουν τα μέτρα που ο καθένας τους εισηγείται με πειστικότητα κι’ επιμονή,
έ τότε πάει πια, η ανθρωπότητα θα ξαναπάρει τον ανήφορο.
Το χαρμόσυνο γαϊτανάκι της συσσώρευσης θα συνεχίσει να γυρίζει αλέγρα.

Με λόγια εύπεπτα, προσεχτικά διαλεγμένα,
αναλύαν το πώς οι επιχειρήσεις θα ξαναρχίσουν να πουλούν μαζικά την πραμάτεια τους,
το πώς οι αποθήκες θ’ αδειάσουν,
το πώς θα γεμίσουν τα ταμεία,
το πώς θα προκύψουν σημαντικά κέρδη,
το πώς το χρήμα θα ξαναεπενδυθεί,
το πώς τα χρηματιστήρια θα συνεχίσουν να σπάνε καθημερινά τα ρεκόρ της προηγούμενης μέρας…

Η ΕΟΚ να ‘ναι καλά, που μας προίκισε με το Euro.
Ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να της δίνει μέρες…

Μίλαγαν για τα νέα επαγγέλματα που θα ξεπεταχτούν,
για τις καινούριες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν,
πολλαπλάσιες απ’ αυτές που καταστρέφει καθημερινά η τεχνολογία κι’ η παγκοσμιοποίηση.
Και για την ανεργία που θα υποχωρήσει οπωσδήποτε. Νομοτελειακά…

Το Internet να ‘ναι καλά, που μας προίκισε με το ηλεκτρονικό εμπόριο.
Ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες…

Η παγκοσμιοποίηση, αυτό το καρπερό μαστάρι
που τρέφει γενναιόδωρα το πολυεθνικό κεφάλαιο και τ’ αντρώνει,
αυτή η μεγάλη ιδέα κι’ ελπίδα της εποχής
θα επιβάλλει τη λογική, τους κανόνες και την πολυεθνική εξουσία της.
Περιττό να σου πω ότι θα πρέπει να τροποποιηθούν οι νόμοι,
να ξανασχεδιαστούν τα σύνορα στα δικά της μέτρα,
κατά τη βολή της,
για να καταχτήσει καινούριους τομείς,
καινούρια εδάφη,
για το καλό του κόσμου,
το δικό μου και το δικό σου, ντε !!…
Για το πώς οι αγορές
που ‘ταν σκόρπιες στις τέσσερις άκρες της γης
θα ενωθούν, θ’ αποτελέσουν πια μια ενότητα.
Για το πώς ο κόσμος θα ν’ ένα μεγάλο παζάρι,
ένας πλανητικός μαχαλάς.

Ζούμε στην εποχή των διαδίκτυων και των αυτοκινητόδρομων της πληροφορικής.
Μέσα σε τούτο τον ηλεκτρονικό κήπο της Εδέμ,
δε θα ‘χεις παρά ν’ απλώσεις το χέρι
και να δρέψεις ότι τραβάει η καρδιά σου μάτια μου…
Τα όνειρά σου τα πιο τρελά, θα πραγματοποιηθούν…
Μόνο, αχάριστε, κάνε λίγη υπομονή,
κάτσε παθητικά στη γωνιά σου και περίμενε…

Τρελαίνομαι…
Πώς να σου πω για όλους αυτούς τους σύμβουλους, τους ειδικούς αναλυτές, τους σοφολογιότατους,
που ‘ρθαν αυτόκλητοι να μας βάλουν σε τάξη,
να συμμαζέψουν κι’ ορθολογίσουν τη ζωή μας,
να επιλέξουν αυθαίρετα το δικό μας καλό
κι’ αν χρειαστεί, να μας το επιβάλλουν με το στανιό και με το βούρδουλα του νόμου
που φρόντισαν να φτιάξουν στα μέτρα τους, για την περίσταση,
για όλους ετούτους τους πολιτικάντηδες,
τους δημοσιογράφους,
τους οικονομολόγους,
τους πολιτειολόγους,
τους κοινωνιολόγους,
τους επιχειρηματίες,
όλους αυτούς τους συνωμότες που έχουν απαντήσεις σ’ όλα τα προβλήματα,
λύσεις σε kit, απλές, εύκολες, γρήγορες, “σύγχρονες”.
Που τις πλασάρουν στον κοσμάκη απ’ τα ραδιόφωνα και τις δικές τους τηλεοράσεις,
τις θεμελιώνουν μέσ’ από ογκώδη βιβλία
που εκδίδουν στους δικούς τους εκδοτικούς οίκους
κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων που ελέγχουν.
Που τις φωνάζουν απ’ τα προεκλογικά μπαλκόνια σε υποταγμένους ψηφοφόρους,
“Έλα κόσμε, πιάσε χοντρή κουτάλα και φάε ελπίδα μέχρι να βαρυστομαχιάσεις,
να γεμίσει ξύγκια το μυαλό σου, να γίνει ράθυμο, δυσκίνητο,
να μη βρίσκεις πια τη δύναμη ν’ αναλογιστείς
ότι οι χτεσινές μας υποσχέσεις διαψεύδονται σήμερα
κι’ ότι οι σημερινές υποσχέσεις θα διαψευστούν αύριο
πέρα για πέρα, απόλυτα, τραγικά”…

Δεν ξέρω τι είν’ αυτό που ‘χει κάνει τόσους πολλούς ανθρώπους
σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης,
σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ιεραρχίας,
να ‘χουν πουληθεί, να ‘χουν προσχωρήσει στην ίδια συνωμοσία
και να υπηρετούνε πιστά το ίδιο ψέμα.
Να ‘χουν θάψει τις αρχές τους
και να ‘χουν υποταχτεί άνευ όρων στην ίδια υπερεθνική εξουσία του πλούτου,
αυταρχική, απολυταρχική, αντιδημοκρατική, άνομη…
Που κάνει του κεφαλιού της
χωρίς να δίνει λογαριασμό σε καμιά πολιτική εξουσία, σε καμιά εκλεγμένη συνέλευση
αφού αυτή δεν έχει διαβατήριο, δε γνωρίζει πατρίδα,
δεν έχει ούτε συντοπίτες, ούτε και γείτονες.

Δεν ξέρω πώς γίνεται και τόσοι πολλοί άνθρωποι
χτυπήθηκαν ταυτόχρονα από ομαδική παράκρουση,
ξέκοψαν απ’ την πραγματικότητα,
τυφλώθηκαν, κουφάθηκαν
και δε βλέπουν τη βασανιστική καθημερινότητα,
δεν ακούν το σπαραγμό του κοσμάκη,
τη βαρυγκώμια του
και την οργή π’ ανεβαίνει μέσα του σα θεόρατο κύμα.

Δεν ξέρω πώς γίνεται και δε βλέπουν την ανεργία που καλπάζει μ’ εφιαλτικούς ρυθμούς,
που πετάει καθημερινά στο περιθώριο χιλιάδες οικογένειες,
τις μεταβάλλει σ’ απορρίμματα της κοινωνίας,
τις στέλνει οριστικά, αμετάκλητα, τελεσίδικα στ’ αζήτητα.

Θέλω να σου πω πως το δικαίωμα στην εργασία,
αυτή η υπέρτατη κατάχτηση της ανθρωπότητας
που κερδίθηκε μ’ αγώνες αιματηρούς,
γίνεται μέρα με τη μέρα προνόμιο για όλο και λιγότερους,
για τους εκλεχτούς, για τους τυχερούς.

Πώς γίνεται και δε βλέπουν ότι η βιομηχανία,
βαριά, ελαφριά, μικρή, μεγάλη… αδιάφορα,
έχασε οριστικά πια την κερδοφορία της
και κείτεται ετοιμοθάνατη σε νεκρικό κρεβάτι ;

Πως γίνεται και δε βλέπουν ότι οι βιομήχανοι όχι μόνο δε χτίζουν πια καινούρια εργοστάσια,
όχι μόνο δεν αρκούνται πια στη συνεχή, την καθημερινή συρρίκνωση του προσωπικού τους,
την αντικατάσταση τ’ ανθρώπου από μηχανές,
αλλά, ακόμη χειρότερο, μεταφέρουν επειγόντως και μαζικά, τα εργοστάσιά τους
σε χώρες όλο και πιο χαμηλού βιοτικού επίπεδου και μεροκάματων της πείνας.
Εκεί που το κράτος κλείνει ένοχα τα μάτια
και τους επιτρέπει να εκμεταλλεύονται παιδιά κι’ ενήλικους,
απάνθρωπα, ατέλειωτες ώρες, για μια κούπα ρύζι.

Πώς γίνεται και δε βλέπουν τη φτώχεια,
που ξαπλώνεται με γιγάντιες δρασκελιές σα τρομερή, θανατηφόρα επιδημία ;
Που μειώνει καθημερινά, ανεπίστροφα, την αγοραστική ικανότητα του κοσμάκη
και διαβρώνει υπόγεια, συστηματικά, τελεσίδικα, το βιοτικό του επίπεδο ;

Πώς γίνεται και δε βλέπουν τον πλούτο
που συσσωρεύεται σ’ όλο και λιγότερα χέρια,
όλο και πιο πολύς,
όλο και πιο κομπραδόρικος, όλο και πιο ξετσίπωτος, πιο ύποπτος, πιο βρώμικος.
Πώς γίνεται και δε βλέπουν την υπεραξία,
αυτό το μοχλό, την κινητήρια δύναμη του δυτικού κόσμου,
που δεν επιβραβεύει πια όσους επενδύουν δημιουργικά στη βιομηχανία και το εμπόριο,
παρά μοιράζει αστρονομικά, σκανταλώδη υπερκέρδη στους σπεκουλαδόρους
που ασχολούνται αποκλειστικά με την ανταλλαγή χαρτιών στα χρηματιστήρια,
με τη μετακίνηση τεράστιων ποσών απ’ τον ένα τίτλο στον άλλο,
απ’ το ένα νόμισμα στ’ άλλο, απ’ τη μια χώρα στην άλλη,
στιγμιαία, ακαριαία, με το Internet.

Πώς γίνεται και δε βλέπουν ότι οι μετοχές τρελάθηκαν,
η αξία τους τινάζεται στα ύψη και γίνονται ανάρπαστες,
όχι όταν δημοσιεύσουν οι εταιρείες καλά κέρδη,
αλλά όταν αναγγείλουν το κλείσιμο ενός απ’ τα εργοστάσιά τους
και την απόλυση χιλιάδων εργαζόμενων,
σε μια προσπάθεια βραχυπρόθεσμης βελτίωσης της αποδοτικότητάς τους.

Πού να βρει κουράγιο ο άνεργος,
πως να κάμει υπομονή, να σφίξει τα δόντια,
αφού η σπέκουλα δεν του προσφέρει απασχόληση,
δεν αφήνει να φανεί ούτε μια αχτίδα ελπίδας ;
Κι’ η βιομηχανία, που ‘στηνε επιχειρήσεις κι’ εργοστάσια
και του ‘δίνε μισθό για να ζήσει το σπίτι του,
είναι στα μαύρα χάλια της.

Πώς γίνεται και δε βλέπουν το συστηματικό διαγούμισμα της φύσης,
το μακελειό του πλανήτη,
την επιταχυνόμενη οικολογική καταστροφή ;
Τη γη που δεν προλαβαίνει πια να κλείνει τις πληγές
που της ανοίγουν καθημερινά οι άρπαγες
όλο και πιο βαθιές, όλο και πιο θανατηφόρες.

Πώς γίνεται και δε βλέπουν ότι ο πλανήτης μας,
αυτή η μια και μοναδική γη, η αναντικατάστατη,
καλύπτεται σιγά σιγά από ‘να θανατηφόρο σύννεφο,
που την τυλίγει σα νεκρικό σάβανο.

Θέλω να σου πω για τ’ άνομα συμφέροντα και για τα ύποπτα αλισβερίσια
και για τον κόσμο που δεν είναι πια παρά ένα μεγάλο, ένα απέραντο παζάρι,
γεμάτο σαράφηδες κι’ επαίσχυντους τοκογλύφους.
Θέλω να σου πω πως σήμερα όλα πουλιούνται κι’ όλα αγοράζονται.
Πως έχουν κολλήσει Bare Codes με ταρίφες κι’ ημερομηνίες λήξης
στη λευτεριά, την ανεξαρτησία, τα όνειρα και τα οράματα,
ακόμα και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Θέλω να σου πω πως έτσι που ξεκαπιστρώθηκε ο κόσμος και πιλαλάει στα στραβά,
πολλά θα πάθουμε ακόμα.
Έχουν μπροστά τους φωτεινό μέλλον τα σκοτάδια.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ

Αρματωμένος, μέχρι τα δόντια, με μια άσπρη κόλλα χαρτί κι’ ένα στυλό
ξεκίνησα – τρελός Δον Κιχώτης – να κονταρομαχήσω επικά
ενάντια στο πνευματικά κοινότυπο και το ευτελές,
να στρατευτώ ενάντια στην υφέρπουσα και προϊούσα εμπορευματοποίηση του νου,
ενάντια σ’ ετούτη την ανεγκέφαλη κι’ αποχαυνωμένη αστική ζούγκλα
που καλλιεργεί τον άκρατο καταναλωτισμό
κι’ επιβραβεύει τη νεοπλουτίστικη επιδειξιομανία,
τον ωχαδερφισμό και τη βλάχικη “χαλαρο-λαγνεία”.

Τρέφω το κρυφό, τρελό και, συνάμα, μεγαλειώδες όνειρο
να υπηρετήσω ταπεινά κι’ ανώνυμα, σαν ερημίτης, τις ψηλές ιδέες,
να καλλιεργήσω κι’ εγώ τους εξαίσιους και καρπερούς μπαξέδες
που παράγουν, πεισματικά κι’ ακούραστα, πνευματική τροφή.

Σαν ολομέθυστος κι’ ανυποψίαστος ισορροπιστής
αιωρούμαι τώρα χωρίς δίχτυ
πάνω απ’ τον απέραντο κυβερνοχώρο,
πάνω απ’ το πολιτιστικό βάραθρο και το αντιαισθητικό χάος,
μέσα στο δικό μου τσίρκο, το blog μου, το “Οικονο-Κλαστικό”.

Εδώ, φιλοδοξώ ο χρόνος να μη κυλά ψυχρά κι’ αμετάκλητα,
να μη σε συνθλίβει, να μη σε γερνά,
παρά να σε καλλιεργεί, να σ’ αναπλάθει,
να σε βελτιώνει και να σ’ εξανθρωπίζει.
Να μη σε κατατρώει από μέσα σα γάγγραινα,
να μη σου στεγνώνει το πνεύμα,
να μη σου κυρτώνει τους ώμους,
να μη σου σκάβει το πρόσωπο
με θλιβερές κι’ ανησυχητικές ρυτίδες
που μαρτυρούν τη βαρεμάρα και τη φθορά
που σου γεννά η μικροαστική ρουτίνα κι’ η ανούσια επανάληψη.

Η ένταξή μου, ελπίζω πως θα ‘ναι διαχρονική,
πως θα ‘ναι στράτευση και δημιουργικό πάθος
στην πιο ευγενή κι’ αφιλόκερδη έκφρασή του.

Μην περιμένεις, λοιπόν, από μένα
να υπηρετήσω την “κουλτούρα”, αλλά την κουλτούρα
και την δημιουργία που σε κάνει αδιάβροχο κι’ αδιάβλητο
στις ανελέητες επιθέσεις του φονιά-χρόνου.

Εδώ, φιλοδοξώ να μη είναι κοσμική συναναστροφή,
να μη έρχεσαι για να τους δεις και να σε δούνε.
Εδώ δε θα ‘χουν θέση οι απαίδευτοι κι’ οι χυδαίοι.
Τα trendy βλαχαντερά με τα μπιχλιδάτα ρούχα
καλούνται να κάνουν τη βόλτα τους αλλού.

Εδώ, δεν θα ‘ναι παίξε γέλασε !!…
Θα μπαίνουμε όλοι στα νύχια των ποδιών, διακριτικά…

Ποιος είμαι ;
Είμαι σαν και σένα, δίδυμός σου κι’ ομογάλακτος.

Από πού έρχομαι ; Για πού τραβάω ;…
Το θέμα προσωπικό κι’ απόρρητο.
Ποιο το μάθημα ; Ποια η συνέχεια ;…
Το αύριο μουγκό κι’ αβέβαιο.

Αλλά για να ικανοποιήσω κάπως την περιέργειά σου
μάθε πως σπούδασα οικονομία και κοινωνιολογία,
πως έκανα πολλά και διάφορα στη ζωή, εδώ κι’ αλλού,
πως ανέβηκα ψηλά αρκετές φορές
και σκόνταψα κι’ έπεσα άλλες τόσες.

Τι περιμένω από ‘σενα ;…
Να στήσεις υπομονετικό αφτί και να μ’ ακούσεις
να σου λεω για όλα τούτα και για πολλά άλλα…
Και να μου δώσεις γνώμη και πολύτιμη άποψη
που σου υπόσχομαι ότι θ’ ακούσω,
αλλά δεν σου εγγυώμαι ότι θ’ ακολουθήσω…